Farz et ki rüzgardım, esip geçtim hayatından.
Bende yok sabr-ı sükun, sende vefadan zerre. İki yoktan ne çıkar, fikredelim bir kerre.
Aşk, aklın uyuduğu, kalbin uyandığı zamandır.
O gece gördüm, onun gözlerinde gördüm, gün ne güzel doğarmış meğer açık denizlerde.
Boş konuşan insan çana benzer, içi boş olduğu için çok ses çıkartır.
Sende takdir olunmamış rızık eline geçmez. Sana ayrılmış olan da asla başkasına gitmez.
Öyle bir zamanda gel ki, vazgeçmek mümkün olmasın.
